Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Με λες και κομπλεξικό.

Εσύ που μπορεί να με έχεις διαβάσει μια φορά ή που με διαβάζεις πρώτη φορά, πρέπει να ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Οι φίλοι μου δεν έχουν βρει την κατάλληλη λέξη και έτσι απλά με φωνάζουνε ξινό.  
Η εύκολη λύση. Λοιπόν άκου.
Δεν πίνω καφέ, δεν τρώω τυρί (κανένα, ούτε άσπρο, ούτε κίτρινο, ούτε πορτοκαλί), δεν πίνω αλκοόλ. Ναι  κι όμως. Και επειδή σε ξέρω εσένα και τις απορίες σου, γιατί σε έχω συναντήσει ποοοοοολλες φορές άκου ξανά. Δεν πίνω καφέ γιατί είναι πικρός! Δεν τρώω τυριά γιατί είναι σιχαμερά. Και ναι! δεν τρώω ούτε πίτσα (καλά τελευταία ξεκίνησα να τρώω με το ζόρι), μια φορά η μάνα της κολλητής μου μου είχε παραγγείλει πίτσα χωρίς τυρί και τη βγάλαμε φώτο να την έχουμε να γελάμε. Και επίσης ούτε στα τοστ βάζω τυρί. Όσο για το αλκοόλ, δεν είμαι ξενέρωτος απλώς ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΙΝΩ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΩΡΑΙΑ ΓΕΥΣΗ! εντάξει; οκ. κάποτε έπινα βότκα με redbull γιατί μου είπαν πως έχει γεύση τσιχλόφουσκας και όντως είχε. Αλλά μέχρι εκεί. (επειδή σε ξέρω θα ρωτήσεις, έχω συμβιβαστεί πίνω μόνο βότκα)
ΕΠΙΣΗΣ. Δεν έχω δει ποτέ τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, το Harry Potter (καλά έχω δει το πρώτο μόνο), τους Πειρατές της Καραϊβικής. Δεν έχω δει πάνω από 10 επεισόδια στα Φιλαράκια και δεν έχω δει το Prison Break. Δεν έχω δει ποδόσφαιρο. Και ούτε σκοπεύω να δω κάτι απ' όλα αυτά. ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ!
Αν σκεφτώ θα θυμηθώ και άλλα πράγματα που δεν μ'αρέσουν και που αν τα αναφέρω σε κάποιον θα μου πει γεμάτος απορία πως ζεις; μου έχει τύχει πολλές φορές. Δεν ξέρω φίλε, έχω φτάσει 22, κάποιον τρόπο θα έχω βρει τόσα χρόνια.
Χάρηκα για τη γνωριμία.

Εσύ δεν ξέρω..

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Αυτός ο κόσμος θα με τρελάνει (;)

Έχω καιρό να γράψω εδώ γαμώτη. Δεν έχω όρεξη δεν δεν.. Είναι δύσκολη η περίοδος που διανύουμε. Όχι δε μιλώ ως χώρα, ως έθνος, ως Έλληνες. Μιλώ ως Γιώργος, ως άτομο, ως προσωπικότητα. Και φυσικά συμπάσχετε μαζί μου θέλοντας και μη. Τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα.
Μέσα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο λοιπόν δεν κάνω και πολλά, τρώω, κοιμάμαι, παίζω χαρτιά, βλέπω how i met your mother και μέσα σε όλα αυτά ξαφνικά άρχισα να σκέφτομαι. Μη με ρωτήσεις πως. Μια μέρα εκεί που καθόμουν μπήκα στο on. Δε σκέφτηκα τίποτα σοβαρό μη ταράζεσαι αλλά θέλω να το μοιραστούμε, άκου.
Σκεφτόμουν πως μισώ τους ανθρώπους που έχουν λεφτά και τα χαλάνε να χτίσουν ένα σπίτι -πανάκριβο- σε ένα συγκεκριμένο μέρος με σκοπό να πηγαίνουν Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι κτλ κτλ. ΝΑΙ! τους μισώ.
Τα λεφτά στα έδωσε ο Θεός -ή έστω η όποια ανώτερη δύναμη κυβερνά το σύμπαν- μανούλα μου να ταξιδέψεις, να πας να δεις μέρη, να πας από 'δω, να πας από 'κει να πάρεις το φίλο σου το Γιάνννννη και να του πεις: "Γιάνννννη; αυτός ο κόσμος θα με τρελάννννει". Τι μου τα χαλάς να χτίσεις τη σπιταρόνα και να κάνεις πάντα μια διαδρομή και το μόνο σου ενδιαφέρον να είναι σε πόσο θα κάνεις να την διανύσεις κάθε φορά και να γυρνάς στο τέλος στη γυναίκα σου και να λες "γρήγορα φτάσαμε αυτή τη φορά ε;".
Όχι όχι θέλω τα λεφτά μου -όταν πράγματι θα υπάρχουν- να τα χαλάσω για να ταξιδεύω. Και όχι μόνο μια φορά σε ένα σπίτι που αγαπάω. Εκατό φορές σε μέρη που θα αγαπήσω.
Ελπίζω δηλαδή.